Istorija

Fudbalski klub Sloboda

Sloboda 1930. godine

Inicijativom užičkih radnika u proleće 1925. godine osnovano je sportsko društvo pod imenom Užički radnički sportski klub Sloboda. Osnivači su bili Miloš Marković (dve godine ranije osnovao i niški Radnički) i Josip Šiber. Iako formirano kao društvo sportova, fudbal zauzima centralno mesto.

Prvu zvaničnu utakmicu Sloboda je odigrala 24. juna 1926. godine protiv Mladog radnika iz Kragujevca, današnjeg Radničkog, a meč je zavrešen "nerešeno", 2:2. U sezoni 1928/29. prvi put nastupa u prvenstvu Zapadno- moravske župe sa Erom iz Užica, Car Lazarom i Obilićem iz  Kruševca, Ibrom iz Kraljeva, Jedinstvom iz Čačka i Takovom iz Gornjeg Milanovca.

1929. godine, klub je učlanjen u Jugoslovenski nogometni savez i Radničku sportsku zajednicu.

Finansijski razlozi su uticali da klub početkom četvrte decenije prošlog veka ne učestvuje u zvaničnim takmičenjima, već je uglavnom igrao prijateljske mečeve. Ideje komunističkog pokreta imale su uporište i u Slobodi, pa policija zabranjuje rad klubu.

Građanski 1935. godine

Kao naslednik, ubrzo se osniva USK Građanski kome prilazi i postojeći klub Era. U sezoni 1935/36. Građanski postaje prvak Zapadno-moravske župe i stiče pravo učešća u kvalifikacijama za ulazak u prvi podsavezni rang (drugu ligu). U kvalifikacionim mečevima ne uspeva da se domogne višeg ranga, a kao zanimljiv podatak tog vremena ističemo, da je 26. jula 1936. godine u Kragujevcu savladana Erdoglija uz podršku navijača Građanskog! Tom prilikom organizovan je prvi autobus koji je vozio navijače na meč.

1938. godine sledi nova zabrana rada, a godinu dana kasnije se klub obnavlja pod imenom Budućnost, međutim pod tim imenom nije ni zaživeo, jer je ubrzo usledio rat. U okupiranoj zemlji, nije delovao, a mnogi fudbaleri učestvuju u odbrani zemlje. Iz rata se veliki broj njih nije vratio.

5. maja 1945. godine klub se obnavlja pod starim imenom. Već sledeće godine Sloboda postaje prvak okruga a slede sezone u prvenstvu Srbije. Reorganizacijom je zatim svrstana u Kragujevački podsavez. Do 1947. igra mečeve u Krčagovu a zatim prelazi na novi stadion na Begluku, gde igra pod lampionima prvu noćnu utakmicu sa beogradskim Metalcem.

1951. godine Sloboda je prvak oblasti i kroz kvalifikacije stiže do Srpske lige. Najveći uspeh u dotadašnjoj istoriji, klub postiže 1956. godine, kada je u kvalifikacijama izboren plasman u IV zonu, u kojoj su se takmičili i niški i kragujevački Radnički, Rabotnički iz Skoplja, Pobeda iz Prilepa, Trepča iz Kosovske Mitrovice...

Sloboda 1956. godine

U tom rangu se ostaje samo jednu sezonu. Sloboda u naredna dva navrata ne uspeva kao prvak Kragujevačkog podsaveza da se u kvalifikacijama domogne višeg ranga, ali kao višegodišnji stabilan ligaš najavljuje da će uslediti i taj dan.

U sezoni 1962/63. ponovo su izborene kvalifikacije za Drugu ligu. Protivnik je bio Bor i s obzirom da su u oba susreta domaćini slavili rezultatom 2:0, "majstorica" je igrana na stadionu JNA. Treća, nije bila sreća, ali je 1965. godine konačno izborena druga liga. Nakon drugog mesta u Južnoj grupi Srpske lige, četvrte kvalifikacije za drugu ligu su bile srećne. Sloboda je bila uspešnija od Železnika i Teteksa. U istoriji će ostati upamćen i 19. februar 1967. Tog dana je igran kup meč sa Crvenom Zvezdom, od koje Sloboda gubi tek u produžecima sa 2:1. Susret je pratilo oko 14.000 gledalaca. Sledeće dve sezone predstavljaju najbolje godine dotadašnjeg perioda Slobode.

Sloboda 1969. godine

Iako se u oba navrata osvajaju jesenje titule, za malo izmiču kvalifikacije za prvu ligu, jer su "proleća" za nijansu bila slabija.

Usledile su godine stagnacije, nove reorganizacije takmičenja i povratak u srpskoligaško društvo. Nakon nekoliko sezona u Srpskoj ligi, od 1980. godine Sloboda je član Druge lige istok. Plasman je "overen" u čuvenoj pobedi nad Topličaninom od 5:0. Sloboda postaje respektabilan drugoligaš, a 1987/88. godine, ostvarenim plasmanom u gornjem delu tabele, obezbeđeno je učešće od sledeće sezone u jedinstvenoj drugoj ligi, sastavljenoj od najuspešnijih timova iz drugoligaških grupa istok i zapad.Verovatno je to period u kome se igrao najkvalitetniji fudbal na prostorima nekadašnje Jugoslavije.

Ekipa Slobode u meču sa Topličaninom 1980.

U sezoni 1991/92. Sloboda je bila u vrhu lige ali u završnici šampionata ne koristi priliku da se domogne višeg ranga. To uspeva sledeće godine i postaje član Prve savezne lige. Beleži sjajne pobede u Čačku protiv Borca od 4:0 i Rudara u Pljevljima 1:0, međutim zbog čudne reorganizacije, za nadmetanje sa najboljim timovima čeka "proleće 95/96.

Sloboda 1992/93.

Tokom 95. godine u junu mesecu, na prepunom stadionu u Novom Pazaru u penal završnici je obezbeđen opstanak u ligi, a u narednoj sezoni je posle osvojenog četvrtog mesta, usledilo proleće u Prvoj A ligi. Slaba realizacija i nesmotrenosti u završnici mečeva doprineli su da tim bude "fenjerdžija". Pobede su zabeležene protiv Proletera iz Zrenjanina i lučanske Mladosti.

Usledile su godine konstantnog pada i propadanja kluba.

2010. godina najavljuje novo doba i ponovni uzlet užičkog fudbala.

Fudbalski klub Sevojno

Na drugoj strani, polovinom maja 1950. godine započeta je gradnja fabrike Valjaonica bakra. U to vreme, karakteristično je bilo da omladina ima najveću ulogu u gradnji zemlje, pa je tako bilo i u ovom slučaju. Sport je bio sastavni deo svih aktivnosti, a graditelji već mesec dana kasnije (25. juna), igraju prvu nezvaničnu fudbalsku utakmicu sa Slobodom.

Radnički 1952.

Sport se negovao, razvijao, unapređivao i dobijao organizovanije oblike. U međuvremenu, ambiciozniji sportski radnici predvođeni Radom Popovićem i Racom Jovovićem, rukovodiocima gradilišta, 7. jula 1951. godine formiraju Fudbalski klub Radnički. Već 2. avgusta Radnički ima "odmeravanje snaga" sa čačanskim Borcem. Iako je zabeležen minimalan poraz od 2:3 novi klub je ostavio veoma dobar utisak na terenu u Sevojnu.

17. maja 1952. godine Radnički "izlazi na megdan" graditeljima i pobeđuje ih sa 7:3. U tom periodu klub počinje i sa zvaničnim takmičenjima u okviru Fudbalske lige užičkog područja. U prvoj prvenstvenoj utakmici protivnik je bio Zlatibor iz Čajetine, a Radnički je startovao pobedom od 2:0.

Usledile su godine uspona i 1957. godine se prelazi u viši rang- Kragujevačku zonu.

Formiranjem Sportskog društva Sevojno 1961. godine, Fudbalski klub nastavlja da živi i radi pod novim imenom.

Sledeći značajniji period u istoriji kluba je sezona 68/69. i takmičenje u okviru Međuregionalne lige Užice/Čačak, kada je nakon osvojenog drugog mesta, izboren plasman u Drugu srpsku ligu. To je najbolji rezultat fudbalskog kluba u dotadašnjoj istoriji. Tri sezone ekipa provodi u ovom rangu a zatim slede nadmetanja u Moravsko šumadijskoj zoni (do 76/77.), Regionalnoj i Međuregionalnoj ligi, do ponovnog ulaska u Drugu srpsku ligu, u kojoj igra u sezoni 89/90. Nakon jedne godine Sevojno je ponovo u Moravsko-Šumadijskoj zoni i najčešće se nalazi u tom rangu, sve do 95/96. godine, od kada igra u Srpskoj ligi zapad-grupa Morava. U toj ligi se nalazi do ulaska u Prvu Telekom ligu Srbije.

Jedna od najboljih generacija Sevojna, sezona 74-75.

U ovoj deceniji su postignuti i najveći rezultatski uspesi. U sezoni 2004/2005. ostvaren je plasman u novoformiranu Prvu ligu Srbije. Nakon osvajanja drugog mesta u okviru Srpske lige zapad, iza Radničkog iz Kragujevca, izborene su kvalifikacije za prvu ligu. U prvom krugu je deklasiran niški Železničar sa 7:1, dok je revanš u Nišu izostao zbog zdravstvenih problema domaćih igrača. U drugom krugu, protivnik je bio Radnički iz Obrenovca, a sevojničani su ostvarili dve sigurne pobede, rezultatima 3:0 i 1:0. Tada je prvi put u svojoj istoriji klub izborio plasman u novoformiranu Prvu ligu Srbije.

Već u prvoj godini takmičenja u ovom rangu, Sevojno je bilo jedno od najprijatnijih iznenađenja lige. U sledećoj takmičarskoj godini zauzeto je 7. mesto, i samo zbog lošijeg međusobnog skora sa Radničkim iz Pirota, izostalo je učešće u baraž mečevima za popunu Meridijan Super lige.

Sledeće godine Sevojno je bilo nešto slabije, tako da se u finišu prvestva moralo boriti i za opstanak.

Dotadašnji najveći uspesi postignuti su kada je ekipom rukovodio Ljubiša Stamenković i uprava kluba je preduzela sve aktivnosti kako bi trenera iz Smedereva, vratila u ovu sredinu. To je i učinjeno tokom leta 2008. i počelo se sa formiranjem novog tima u kome je iz prethodnog, mesta bilo za nekolicinu. Stamenković je u Sevojno vratio igrače u koje je imao potpuno poverenje tokom ranijih sezona, što je uz angažovanje nekoliko novih igrača, dalo rezultat već u prvim mečevima prvenstva. Ekipa je bila lider posle tri kola, sa toliko pobeda, a želja i planovi o plasmanu u Super ligu, dobijali su utemeljenje. S obzirom da je bila predviđena reorganizacija takmičenja i da je za najelitnije društvo planirano najboljih pet ekipa iz Prve lige, jasno je bilo da onaj ko to ne učini ovog puta, propušta ozbiljnu i objektivno laganiju priliku.

Prvenstveni mečevi su igrani, a Sevojno je gubilo bodove prečesto u završnici susreta, što je "elitno društvo" činilo sve daljim. Na kraju, sezona je okončana na 7. mestu.

Savladana je Crvena Zvezda. Slavlje nakon pobede u polufinalu kupa

Na drugoj strani, u mečevima Lav kupa Srbije ekipa se svrstala u centar fudbalskih zbivanja na ovim prostorima. Plasmanom u polufinale Lav kupa Srbije već je ostvaren senzacionalan rezultat, a kada je na Đurđevdan 2009. "kraj Valjaonice" savladana i Crvena Zvezda, jasno je bilo da Sevojno ima kvalitet za svaki respekt.

Do finala Lav kupa Srbije, Sevojno je stiglo na najteži način, savladavši četiri protivnika iz višeg ranga takmičenja- Hajduk iz Kule, Borac iz Čačka, Napredak iz Kruševca i Crvenu Zvezdu. U finalu, 21. maja snage su odmerene sa duplim osvajačem krune, Partizanom. Sevojno je bilo dostojan protivnik sve do 60. minuta igre, ali je onda ipak nadvladao kvalitet Partizana, koji beleži zasluženu pobedu.

Srebrne medalje u finalu kupa 2009.

Sevojno je kao finalista kupa, s obzirom da je Partizan osvojio i prvenstvo, izborilo plasman za kvalifikacije za Ligu UEFA, i u takmičenje se ukljičilo od drugog kola igrajući sa Kaunasom iz Litvanije. Prvi susret u Beogradu na stadionu Partizana je završen bez golova, dok je u revanšu bilo 1:1. Zahvaljujući vodećem golu Vladimira Vujovića, prošlo se u sledeću fazu, gde su snage odmerene sa Lilom. U oba susreta Francuzi su slavili sa 2:0, ali je Sevojno pružilo dostojan otpor prilično kvalitetnijem protivniku.

Dostojan otpor snažnim Francuzima

Ranije definisane ambicije o plasmanu u najelitnije društvo i mogućnosti koje su već bile evidentne, kulminirale su u sezoni 2009/10.

Uložen je dodatan napor i nakon osvajanja drugog mesta u Prvoj ligi ostvaren je plasman u Jelen super ligu.

S obzirom na ciljeve koji su postavljeni i energiju koja se ulaže, izvesno je da Fudbalski klub Sloboda Point Sevojno neće biti prolaznik u ovom rangu takmičenja.

Posebna pažnja se posvećuje i mlađim selekcijama, tako da su uz seniorski tim aktivne i selekcije omladinaca, kadeta, pionira, "petlića" i škola fudbala.